Van de kunstenaar
"Zijn handen herinneren het zich nog, ook nu al het andere begint weg te glippen. Dit was ooit de melodie van dorpsfeesten, gespeeld bij oogstfeesten en bruiloftsavonden. De meeste mensen die haar uit hun hoofd kenden, zijn er niet meer, en het instrument zelf is zeldzaam geworden, iets wat je alleen nog op oude zolders of in de handen van grootvaders vindt.
Hij leerde haar als jongen, kijkend naar de vingers van zijn vader die op dezelfde manier bewogen, en op de een of andere manier heeft de herinnering in zijn handen decennia later bijna iedereen overleefd die er ooit op danste. Hij speelt niet meer voor publiek. Het bos om hem heen luistert. Hij speelt haar gewoon nog één keer, zachtjes, voor de mensen die vroeger luisterden, en voor zichzelf, voordat de melodie uit het geheugen verdwijnt, zoals alles uiteindelijk."