Van de Artiest
"Zijn handen herinneren het zich nog steeds, zelfs nadat al het andere is beginnen weg te glijden. Dit was ooit de melodie van dorpsfeesten, het soort dat gespeeld werd op oogstfeesten en huwelijksavonden. De meeste mensen die het uit het hoofd kenden, zijn nu verdwenen, en het instrument zelf is zeldzaam geworden, het soort dat je alleen nog vindt op oude zolders of in de handen van grootvaders.
Hij leerde het als jongen, terwijl hij zag hoe de vingers van zijn eigen vader op dezelfde manier bewogen, en op de een of andere manier heeft, tientallen jaren later, de herinnering in zijn handen bijna iedereen overleefd die er ooit op danste. Hij speelt niet langer voor een publiek. Het bos om hem heen is zijn publiek. Hij speelt het gewoon nog één keer, rustig, voor de mensen die vroeger luisterden, en voor zichzelf, voordat de melodie uit het geheugen vervaagt, zoals alles uiteindelijk doet."