Ik schilder cultuur. Ik schilder emotie. Ik schilder wat het betekent om mens te zijn.
Mijn eerste tentoonstelling ontstond bijna per toeval, een schoolwedstrijd waaraan ik zonder veel nadenken deelnam. Toen de resultaten bekend werden gemaakt, was de mijne gekozen. Ik herinner me dat als het moment waarop ik voor het eerst begreep dat kunst mensen echt kon bereiken, en niet alleen aan een muur hoefde te hangen.
Ik studeerde aan het Vasai Vikasini College of Art voor mijn A.T.D., en voltooide daarna mijn G.D. Art en Diploma in Art Education aan het Mudra College of Fine Art in Mumbai, een opleiding die tot op de dag van vandaag mijn manier van denken over kleur en compositie heeft gevormd.
Voordat ik een kwast oppak, zit ik een paar minuten in stilte voor het doek. Ik schilder het hele plaatje eerst in mijn hoofd. Elk werk dat je hier ziet, is zo begonnen, volledig verbeeld voordat een enkele kleur het oppervlak raakte.
Wat ik het liefste doe, is het gevoel van het Indiase volksleven, mythologie, muziek en alledaagse tederheid tussen mensen najagen, en een manier vinden om dat alles in één kader te vangen. Soms is het een paard midden in een stap. Andere keren is het een stil huiselijk moment. De rode draad daardoorheen is hetzelfde. Kleur zegt voor mij dingen die woorden niet kunnen uitdrukken.
Ik wil dat je rust voelt als je naar mijn schilderijen kijkt. Warmte. Een gevoel van verbondenheid. Een klein stukje van de ziel van India, en misschien wel je eigen verhaal, ergens verborgen in de kleuren.
Mijn hoop is eenvoudig. Dat deze schilderijen verder reizen dan ik ooit zal doen, naar huizen over de hele wereld, en een beetje thuis met zich meedragen waar ze ook terechtkomen.
— Abhijeet Dandawate
